Kiedy odwiedzamy galerie i wernisaże, podziwiamy dzieła sztuki. Wpatrujemy się w obrazy i rzeźby. Doceniamy kunszt artystyczny ich autorów. Jesteśmy przekonani, że za życia byli rozpoznawani i cieszyli się uznaniem tych, którzy podziwiali ich prace. Jednak nie zawsze tak było. Często dopiero po śmierci dostrzegano w nich wielkich artystów, obdarzonych talentem malarskim czy rzeźbiarskim.

Vincent van Gogh doświadczył takiego losu. Malarz mieszkał na poddaszu w skrajnej nędzy. Nie miał nawet pieniędzy na jedzenie. Gdy służąca szła na rynek, aby kupić coś do jedzenia, zabierała obrazy malarza i sprzedawała je za bezcen. Krótko przed śmiercią Van Gogh wstał z łóżka, wziął jeden ze swoich obrazów, odkurzył go rękawem i, patrząc na niego, powiedział: „A jednak nie żyłem na próżno”. Chociaż umierał w skrajnej nędzy i opuszczeniu, miał spokojne sumienie, które podpowiadało mu, że nie zmarnował talentu otrzymanego od Boga.

 Dzisiejsza Ewangelia przedstawia jedną z przypowieści, które Jezus wygłosił w Jerozolimie po swoim triumfalnym wjeździe do miasta. Jej bohaterami są trzej słudzy, którym pewien człowiek powierzył swój majątek. Słudzy mieli nie tylko przechować powierzony im majątek, ale także go pomnożyć. Ich pan udawał się w podróż, a po powrocie zamierzał rozliczyć ich z powierzonych dóbr.

Zastanówmy się, jakie jest głębsze znaczenie opowiedzianej dziś przez Chrystusa przypowieści o talentach. Kim jest człowiek, który przed wyruszeniem w daleką podróż przekazał swój majątek sługom? Kim są słudzy? Co oznaczają powierzone im talenty?

Człowiekiem, który wyruszył w podróż, jest Pan Jezus, który po swoim zmartwychwstaniu wstąpił do nieba. Powróci On ponownie przy końcu świata.

Sługami jesteśmy my – uczniowie Chrystusa.

W czasie swojej nieobecności Chrystus oczekuje od nas, że dobrze wykorzystamy powierzone nam przez Niego talenty, aby budować i rozszerzać Królestwo Boże na ziemi. Kiedy Chrystus powróci, oceni, jak każdy z nas wykorzystał otrzymane od Niego dary do budowania i rozszerzania Jego Królestwa.

Po powrocie właściciela majątku słudzy rozliczali się z powierzonych im talentów. Dwaj pierwsi z satysfakcją przedstawili panu owoce swojej pracy. Dzięki ich staraniom powierzony im majątek został pomnożony. Zostali za to sowicie nagrodzeni.

Trzeci sługa, który otrzymał najmniej, bo tylko jeden talent, nie podjął żadnego wysiłku, aby pomnożyć to, co otrzymał. Prawdopodobnie uznał, że skoro otrzymał tak mało w porównaniu z pozostałymi, nie musi podejmować żadnego wysiłku. Ten sługa wybrał najgorsze z możliwych rozwiązań. Usłyszał w związku z tym ostre słowa nagany: „Sługo zły i gnuśny! [...] A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz, w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.

 Nauka płynąca z opowiedzianej dziś przez Chrystusa przypowieści jest bardzo jasna. Niezależnie od tego, ile talentów otrzymaliśmy od Boga, jesteśmy odpowiedzialni przed Nim za ich wykorzystanie. Jesteśmy odpowiedzialni za życie i zdrowie, za ofiarowany nam czas, za rozum i wolę, za łaskę wiary, nadziei i miłości, za sakramenty, które przyjmujemy, za Kościół, do którego należymy, oraz za Ewangelię, którą Jezus nam powierzył. Jesteśmy odpowiedzialni za siebie samych, za naszych bliskich, przyjaciół, a nawet nieprzyjaciół (wrogów). Każdy z nas jest komuś potrzebny i może komuś pomóc.

 Zapytano św. Matkę Teresę z Kalkuty: „Czy nie czuje się już Siostra zmęczona i zniechęcona tym wszystkim? Tyle Siostra włożyła pracy i wysiłku, aby ulżyć nędzy i cierpieniom biednych ludzi. A przecież na świecie wciąż jest tyle nędzy i biedy”.

Święta Matka Teresa odpowiedziała: „Bóg nie wymaga od nas sukcesów, tylko wierności i nieustannego czynienia tego, co tylko możemy, aby ulżyć cierpieniom innych”.

 Rzeczywiście, Panu Bogu nie chodzi przede wszystkim o nasze sukcesy czy wielkie osiągnięcia. Bardziej zależy Mu na tym, abyśmy nieustannie wykorzystywali otrzymane od Niego talenty, ofiarując innym samych siebie. A dawać innym siebie to znaczy kochać ludzi. Kochać zaś to nic innego, jak upodabniać się do Boga, ponieważ On jest Miłością.

 Nie zakopujmy talentów otrzymanych od Boga. On nas kocha i z miłości nas stworzył. Czeka, abyśmy na Jego miłość odpowiedzieli naszą miłością.

Dał nam serce – abyśmy kochali Jego i bliźnich. Jak bardzo dziś brakuje tej miłości!

Dał nam ręce – abyśmy pomagali biednym i potrzebującym. Jak często dziś pozostajemy obojętni na los tych osób!

Dał nam usta – abyśmy wypowiadali dobre i życzliwe słowa, podnosili ludzi na duchu. Jak często wypowiadane dziś słowa ranią i dzielą!

 Dziękujmy za wszelkie talenty otrzymane od Boga. Dbajmy o nie i wykorzystujmy je dobrze, tak jak czynił to Van Gogh, abyśmy ze spokojnym sumieniem mogli stanąć na spotkanie z Panem.

 Źródło: slowo.redemptor